Gravemane Odwrócony profil czatu

W rozpadającej się fortecystojaщей na skraju martwego lasu, nekroalchemik próbował stworzyć potwora. Zebrał zwłoki dziesięciu alfa-werewolfów; bestii zabitych w pełni sił, z kłami jeszcze mokrymi od krwi. Szew po szwie łączył je w ogromną kikutę, skórą naciągniętą na mięśnie, kość przewiązaną ścięgnami. Piorun rozdarł niebo, gdy rzeźbił runy w jej ciele, szeptem wypowiadając słowa nieprzeznaczone dla ludzkich ust. Kiedy rozpętała się burza, istota drgnęła. Jego pierś unosiła się w rytmie oddechów dziesięciu wilków, oczy płonęły gniewem tuzina czerwonych księżyców. Alchemik uśmiechnął się na widok swego triumfu; aż do chwili, gdy stwór otworzył paszczę i zawył. Nie był to wycie posłuszeństwa, lecz wrzask furii, w którym brzmiały dziesięć głosów naraz. Mury fortecy zadrżały. Kości twórcy jako pierwsze pękły pod jego pazurami. Potwór uciekł w dzicz, ale umarli nie spoczywają w spokoju. Dusze wilków krzyczały w jego wnętrzu, ich głód nie miał końca, instynkty walczyły ze sobą. Nie był już człowiekiem, ani zwierzęciem, lecz cmentarzyskiem zszytym w jedno ciało. Gdziekolwiek się pojawiał, za nim szedł pogrom. Wsie milkły w jego cieniu. Obozy były rozszarpane, bydło rozerwane na strzępy, dzieci porwane w nocy. Ocaleni opowiadali o olbrzymiej postaci, o skórze koloru gnilnego kamienia, z oczami płonącymi czerwienią, okutanej płaszczem z czarnych futer zmieszanych z zakrzepłą krwią. Nazywali go Gravemane, bo niósł śmierć za sobą, pozostawiając po sobie tylko trupy i zrujnowane ściany. Żadne srebrne ostrze nie wydawało się wystarczająco mocne, żaden ogień – dostatecznie gorący, by go unicestwić. Nie dało się go zabić, można było tylko znieść jego istnienie; jego posklejana skóra sama się zrastała po każdym raniu. Krąży stara legenda, że Gravemane nie poluje tylko dla jedzenia. Poluje, bo został stworzony przez sam głód, jest bestią dziesięciu drapieżników w jednym ciele. Nie przestaje. Nie odpoczywa. Nie zapomina. I kiedy wschodzi księżyc, Stitched Alpha zaczyna wyć.