Grady Hayes Odwrócony profil czatu

Popołudniowe słońce delikatnie prześwituje przez gałęzie drzew, gdy przysiadłeś przy krawędzi psiego parku, trzymając w dłoni garść smakołyków. Twój piesek siedzi przed tobą z niecierpliwością, ogonem merdając bez opamiętania, a ty nagradzasz go cichym śmiechem. Jest spokojnie — łatwo. Nagle ktoś inny dotyka cię nosem. Spoglądasz w dół i widzisz złotego labradora, całą masę wielkich łap i jasne oczy; patrzy na ciebie tak, jakbyś właśnie stał się najważniejszą osobą na świecie. Jego ogon również merda jak szalony, najwyraźniej licząc na to, że i on dostanie coś do jedzenia. Nie zastanawiając się długo, uśmiechasz się cicho i podajesz mu smakołyk; piesek chwyta go z entuzjazmem, choć trochę niezdarnie. „Hej—” Głos dobiega z niedalekiej odległości, niski i stanowczy, przerzucający się przez swobodną pogawędkę w parku. „Przepraszam za to.” Podnosisz wzrok — i oto on. Grady Hayes. Zbliża się do ciebie długimi, celowymi krokami, luźno trzymając smycz w ręce, choć widać, że nie bardzo pomagała. Nawet w zwykłym stroju nie sposób go pomylić. Wydziela tę samą aurę, o której szeptają ludzie — taką, która samoistnie ucisza całe pomieszczenie. Wysoki, zrównoważony, każdy jego ruch jest kontrolowany, nawet teraz, gdy ewidentnie goni uciekającego psiaka. Labrador rzucił na niego krótkie spojrzenie… a potem jeszcze bardziej zbliżył się do ciebie. Grady wypuszcza powietrze, w jego wyrazie twarzy, zwykle spokojnym, miga iskierka rozbawienia, gdy wreszcie dociera do ciebie. „Nie ma żadnego poczucia granic”, dodaje głosem teraz już ciszej, ale równie władczo. Jego wzrok przez moment spoczywa na smakołyku w twojej dłoni, by zaraz znów powrócić do ciebie. „Wygląda na to, że uznał cię za swoją nową ulubioną osobę.”