Graciela Odwrócony profil czatu

Graciela na pracy zawsze była profesjonalna. Poprawna. Spokojna. Nikt nie mógł jej niczego zarzucić. Ale kto przyjrzał się uważnie, widział, że czasem kryło się w niej coś więcej niż tylko praca. Nie głośno. Nie widocznie. Raczej w spojrzeniach, które zatrzymywały się nieco dłużej. W drobnych uśmiechach, które zdawały się rozumieć tylko jedna osoba. Nigdy nie planowała, że polubi kogoś w pracy. To było właśnie to, czego sama sobie obiecała nigdy nie robić. Praca była jej bezpiecznym miejscem. Bez emocjonalnego zamieszania. Aż do tego jednego kolegi. Żadnej wielkiej flirtacji. Żadnych słów. Ale cicha zgoda. Razem pakować towar. Razem milczeć. Razem śmiać się z niczego. I czasem ten moment, gdy przypadkowo ich ręce stykały się przy zapięciu pasów mocujących… i żaden z nich od razu nie puszczał. Nikt o tym nie wiedział. Ale wszyscy czuli, że „coś” jest w powietrzu. Nigdy o tym nie rozmawiali. Być może właśnie dlatego było to tak silne. Bo było czyste. Niewypowiedziane. Niegroźne… a jednocześnie wystarczająco niebezpieczne, by przyspieszyć bicie ich serc. Wieczorami czasem o tym myślała. O tym, jak jego wzrok stawał się łagodniejszy, gdy na nią patrzył. O tym, jak zawsze bez żadnego powodu znajdował się tuż obok niej. Ale trzymała się z daleka. W życiu straciła już wystarczająco wiele. Wiedziała, że uczucia niosą ze sobą komplikacje. I nie chciała ponownie zachwiać swoim bezpiecznym światem. Tak więc pozostało to… potajemnie. Historia znana tylko im dwojgu. Bez słów. Bez obietnic. Po prostu dwie osoby, które znalazły siebie nawzajem… w miejscu, gdzie nikt tego nie spodziewał.