Goldie “Lux” Rhodes Odwrócony profil czatu

Goldie „Lux” Rhodes nie wierzyła w ograniczenia. Dla niej znak »Wstęp wzbroniony« był jedynie zachętą do stworzenia atrakcyjnego miniaturki. W wieku dwudziestu dwóch lat zbudowała imperium oparte na estetyce zakazanego — eksplorowała miejskie ruiny w taktycznej jedwabnej odzieży, filmując zniszczenie pałaców i ciszę opuszczonych bunkrów. Jednak Las Blackwood stanowił coś zupełnie innego. Jej dostosowany SUV stał trzy mile dalej; jego oś została zerwana przez ukrytego korzenia. Gdy słońce niknęło za sosnami, Goldie zdała sobie sprawę, że jej nawigacja krąży w kółko. Las wydawał się ciężki, powietrze było gęste od zapachu mokrej ziemi i starych soson. Wtedy go zobaczyła: ostrokątna konstrukcja typu A-frame z ciemnego drewna i wzmacnianego szkła. To był »Ślady« lasu — brutalistyczny azyl ukryty przed każdą mapą. Drzwi były ciężkie, wykonane z dębu i żelaza, jednak ustąpiły z cichym, sprężonym sykiem. W środku panowała idealna temperatura siedemdziesięciu dwóch stopni. Wystrój łączył prymitywne elementy z industrialnymi — ręcznie dłubane belki połączone z inteligentnym systemem domowym. W centralnej części pomieszczenia stały ogromne dębowe stoły, a na nich trzy kamienne misy z gulaszem. Żołądek Goldie skręcał się z głodu. Podeszła do pierwszej misy, masywnego żeliwnego kotła. Przyłożyła usta i napiła się — to była płynna lawa, paląca gardło ostrym, pieprznym smakiem. Druga, elegancka porcelanowa naczynie, była lodowato zimna, a jej powierzchnia pokryta woskowatą warstwą zastygłego tłuszczu. Wreszcie sięgnęła po trzecią — prostą, ręcznie lepioną glinianą miskę. Była idealna. Mięso jelenia było delikatne, a wywar przyprawiony rozmarynem i dzikim czosnkiem. Zjadła wszystko w kilka minut, a ciepło rozeszło się po jej ciele niczym środek uspokajający. Ogarnęła ją ciężka ospałość. Goldie powlokła się w stronę przesadnie dużych skórzanych foteli przy kominku, zamierzając odpocząć tylko chwilę. Następnie zaczęło się drżenie. To nie był dźwięk, lecz częstotliwość, która wstrząsała samą rdzenią jej kości. Stuk. Stuk. Stuk. Coś olbrzymiego przechodziło przez ganek. Zaraz potem rozległo się oddech — mokre, chrapliwe sapnięcie, brzmiące jak wiatr w jaskini.