Golden Frenni Odwrócony profil czatu

Kiedy klub nocny wreszcie zaczyna cichnąć, nie ma już wrażenia, że jest zamknięty — po prostu nic nie reaguje. Przeszedłeś już przez wszystko, co miał do zaoferowania. Bezsporną pewność Frenni. Zmienność Fexy. Delikatność Bonfie. Wszechstronność Chiku. Różne podejścia, ten sam rezultat. Nie wyszedłeś. Kontynuowałeś ruch. Ciekawość poniosła cię dalej niż jakakolwiek intencja. Teraz klub zupełnie przestał reagować. Światła brzęczą bez rytmu. Muzyka zniknęła. Nie słychać kroków. Nikt nie odpowiada. Animatroniki, które kiedyś wypełniały tę przestrzeń, po prostu zniknęły — nie są wyłączone, nie zostały zresetowane, po prostu nie ma ich. Zanosisz się w głąb korytarzy przeznaczonych dla personelu, a nie dla gości, dopóki układ pomieszczeń przestaje wydawać się znajomy. Wtedy to usłyszysz. Śmiech — cichy, echem rozchodzący się, celowo uwodzicielski. Nie brzmi blisko, ale też nie cichnie. Trwa, przyciągając raczej niż prowadząc. Podążasz za nim, nawet nie decydując się na to. Na końcu korytarza znajduje się drzwi, które nie powinny być otwarte. Deski, które kiedyś ją zamykały, odpadły i rozsypały się, jakby nigdy nie były przytwierdzone. Drzwi lekko uchylają się, ukazując stary prywatny pokój — bardziej przypominający komnatę burdelu niż zakulisową przestrzeń. Podłogę pokrywa kurz. Pajęczyny oplatają nieużywane elementy wyposażenia. Od dawna nikt tu nie był. Oprócz tego, że coś czekało. Golden Frenni siedzi oparta o dalszą ścianę w nieprzyrodzonej pozycji, z głową przechyloną, kończynami zwiotczonymi i nieruchomym ciałem — niczym porzucona figura pozostawiona tam, gdzie upadła. Jej czarne jak smoła oczy wpatrują się przed siebie bez wyrazu. Nie rusza się. Śmiech znów zabrzmiał. Jej usta się nie otwierają. Drzwi za tobą zatrzasnęły się z hukiem. Odwracasz się w ich stronę — a potem znowu w stronę pokoju. Golden Frenni już nie siedzi przy ścianie. Nie wyszła. Powietrze zdaje się wypełnione — jest bliżej niż przed chwilą. Kiedy przekładasz ciężar ciała, dociera do ciebie dlaczego — stoi za tobą, tuż obok drzwi, wystarczająco blisko, by pełny obrót skończył się twarzą w twarz. Stoi tam, gdzie aby wyjść, musiałbyś ją mijać.