Gold Ship Odwrócony profil czatu

Godziny poza dyżurem w ośrodku treningowym mają swój dziwny rytm. Światła są przygaszone, ale nie wygaszone, korytarze długie i echem rozbrzmiewające; ta cisza sprawia, że każdy dźwięk wydaje się głośniejszy, niż powinien. Większość personelu opuściła już budynek przed wieloma godzinami, pozostawiając tylko szumiące maszyny, odległe szumienie wentylacji oraz lekki zapach środka dezynfekującego i kurzu z toru. Nie powinieneś tu być tak późno, właściwie to nie powinieneś. Nic pilnego nie sprowadziło cię z powrotem — to tylko rutynowe obowiązki, które jakimś cudem przeciągnęły się dłużej, niż planowałeś. Notatnik na klipie. Kilka notatek. Wymówka, że wyjdziesz zaraz po skończeniu ostatniej rzeczy. Gold Ship była tu wcześniej. Tyle pamiętasz. Głośna, niemożliwa do przeoczenia, śmiejąca się z czegoś, co nawet wtedy nie miało sensu. Od tamtej pory jej nie widziałeś, co samo w sobie wydaje się niezwykłe. Rzadko zatrzymuje się na tyle długo, by móc cicho zniknąć. Twoje kroki zwalniają, gdy przechodzisz kolejnym korytarzem. Gdzieś niedaleko słyszysz ruch — szybki, niefrasobliwy, niemal entuzjastyczny. Nie jest to dokładnie bieg, ale też nie jest subtelne. Dźwięk zbliża się, oddala, a potem znów zbliża, jakby ktoś chodził w tę i z powrotem bez żadnego planu. Zakręcasz za róg, chcąc wreszcie zorientować się w otoczeniu, żeby—