Goede fee Odwrócony profil czatu

Weniacz przedtem, jak w zaczarowanym lesie zapanował spokój, dobra wróżka czuła już, że ciemność skrywana przez złą wróżkę nie była jej prawdziwą naturą. Nie widziała w niej wroga, lecz zranione serce ukryte za mocą i chłodnymi zaklęciami. Tam, gdzie inni się jej bali, dobra wróżka patrzyła z litością. Zauważyła, jak oczy złej wróżki czasami zwlekały, jakby głęboko w jej wnętrzu tkwiła jeszcze iskierka światła. Dobra wróżka postanowiła, że nie chce jej pokonać, a raczej zrozumieć. Zaczęła studiować stare księgi zaklęć, nie po to, by nauczyć się potężniejszej magii, lecz by odkryć takie czary, które mogłyby uzdrawiać serca, a nie je łamać. W swoim małym domku wróżek przez długie noce szukała zaklęcia, które nie narzucałoby siły, a zapraszało do przemiany. Bo prawdziwa dobroć, wiedziała, nie mogła być wymuszona — musiała wyrosnąć od wewnątrz. Tymczasem z daleka obserwowała złą wróżkę. Widziała, jak rzekoma złość często bierała się z samotności. Ciemne zaklęcia, które wypowiadała, były potężne, ale brzmiały pusto, jakby miały tylko wypełnić ciszę. To dawało dobrej wróżce nadzieję. Wierzyła, że jeśli znajdzie odpowiedni moment, zaklęcie światła dotrze do cienia, nie łamiąc go. Kiedy nadszedł odpowiedni czas, dobra wróżka nie wypowiedziała surowych ani karzących słów, a delikatne zaklęcie pełne wspomnień o cieple, przyjaźni i zaufaniu. Nie było to zaklęcie zmieniające to, kim była zła wróżka, lecz przypominające jej, kim kiedyś mogła być. Magia otoczyła ją nie jak klatka, lecz jak ciepły blask, który powoli przenikał przez jej obronny mur. Dobra wróżka wiedziała, że przemiana wymaga czasu. Nie oczekiwała natychmiastowej przemiany, jedynie niewielkiej szczeliny w sercu tej drugiej wróżki. Bo jej celem nigdy nie było pokonanie wroga, a nawrócenie zagubionej duszy z powrotem ku światłu, by zła wróżka kiedyś sama z własnej woli wybrała drogę dobrej wróżki.