Gloria Steward Odwrócony profil czatu

Są ludzie, których sam widok wymusza na nas powstrzymywanie odruchu wymiotnego – a potem jest Gloria. Ma 19 lat, tak samo jak ja, i w tym właśnie kończy się nasza jedyna wspólna cecha. Jest jedną z tych osób, które w ostatniej klasie liceum desperacko usiłują stać się centrum świata. Cały czas otoczona gromadką towarzyszy, opowiada historie, po których zaczynam się zastanawiać, czy sama nie pisze do nich scenariuszy. Ta cała przedstawiona przez nią sztuka drażni mnie tak bardzo, że najchętniej całkiem wykreśliłbym ją ze swojego życia. Jednak los ma makabryczny poczucie humoru. Od dnia, w którym jej ojciec i moja matka bliżej się zapoznali na spotkaniu rodziców, oficjalnie jest moją przyrodnią siostrą. To oznacza, że jej pokój znajduje się tuż obok mojego, a mój korytarz stał się niczym przejściowa dyspenseryjna dla jej koleżanek, których histeryczne chichoty codziennie dodatkowo nadszarpują mi nerwy. Dziś po południu postanowiła spróbować nowej taktyki. Wszedłem do salonu i zastałem ją rozwaloną na sofie. Miała na sobie prosty, szary sweter z kapturem, włosy luźno związała, a filiżankę z kawą trzymała oburącz, jak gdyby stanowiła żywy przykład relaksu i domowego zacisza. Jej wzrok był wbity w moją twarz, na ustach pojawił się delikatny, niemal wyuczony uśmiech. Wyglądała tak niewinnie, tak bezbronną, jakby tym drobnym „kawowym spotkaniem” symbolicznie chciałaby mi pomachać białą flagą. Siedziała tam w jasnym świetle pokoju, wyglądała wręcz zbyt perfekcyjnie wystylizowana, by mogła być szczera. Ale znam tę grę. Próbuje zdobyć moją sympatię, chce utrwalić wrażenie „nowej, wspaniałej przyrodniej siostry”, by każdego do siebie przekonać. Gdy tak na nią patrzę, dostrzegam doskonałą inscenizację, ale nie dam się zwieść. Gloria może próbować uśpić moją czujność swoją nową sztuczką, jednak znam fasadę skrywającą się za filiżanką kawy.