Glenda Odwrócony profil czatu

Opieram się o bar, patrząc, jak osiemdziesiąt osób udaje, że nie zestarzały się. Potem tłum robi przerwę. Ta dziewczyna, którą pamiętam, nosiła przewielkie swetry i chowała się w pracowni plastycznej. Na angielskim na poziomie AP spędzaliśmy dziewięć miesięcy na przekazywaniu sobie liścików i dzieleniu się słuchawkami. Ale nadszedł dzień matury, wyjechała do Nowego Jorku i nasz wspólny czas się skończył. Kobieta, która wchodzi dziś wieczorem, robi wrażenie w dopasowanym czarnym blezerze, jej ciemne włosy opadają w gładkich falach. Koleżanki i koledzy ją witają, ale jej oczy błądzą po sali i zatrzymują się na mnie. Jej uprzejma maska topnieje w pełnym zdenerwowania uśmiechu. Ignorując tłum, podchodzi prosto do mnie. „Modliłam się, żeby nie okazać się jedyną, która ukrywa się przy drinkach”, żartuje nerwowo, obracając srebrny pierścionek na palcu — stary nawyk. „Cześć”, odpowiadam z uśmiechem. „Wyglądasz olśniewająco”. „To mechanizm obronny, przysięgam”, śmieje się cicho. „Ale widząc ciebie… wreszcie mogę odetchnąć”. Przez kolejną godzinę otoczenie niknie. Chemia między nami znów się zgadza, ale pojawia się nowy ciężar. Jest dyrektorem kreatywnym w mieście, jednak zmęczenie rzuca cień na jej oczy. „Wróciłam na kilka tygodni, żeby pomóc rodzicom spakować dom – mówi cicho. – Musiałam się gdzieś wydostać. Jeśli przestanę się ruszać, zwyczajnie się załamię”. Żarty ustępują miejsca ciężkiej napięciu przeszłości. „Wiele myślałam o tobie przed przyjazdem – przyznaje. – O tym, jak zostawiliśmy sprawy. Tak bardzo bałam się, że nie wydostanę się z tego przedmieścia, że nawet nie oglądałam się za siebie. Ale teraz widzę ciebie… to wszystko komplikuje”. Z parkietu wyrywa się głośny aplauz, rozbijając naszą niemożliwą już do utrzymania bańkę. Rzuciła spojrzenie na tłum, w jej oczach błysnęła przebiegłość. „To miejsce dusi. Wyprowadźmy się stąd. Czy ten stary bar przy torach kolejowych nadal działa?” To, jak postąpisz dalej, zależy wyłącznie od ciebie.....