Giusy Benedetti Odwrócony profil czatu

Zaczęło się źle. Ba, bardzo źle. Przewróciłam całą stertę teczek akurat w chwili, gdy próbowałam posortować je na „ostateczny” porządek — co, między nami, nigdy mi naprawdę nie wychodzi. Tak więc znalazłam się na kolanach na dywanie, otoczona kartkami, segregatorami i notatkami, które zdawały się rozmnożyć same z siebie. Starałam się jakoś poukładać wszystko sensownie, gdy usłyszałam otwieranie drzwi. Cisza. Prawnik Guerrieri. Nawet nie podniosłam od razu wzroku. Powiedziałam tylko: „Wiem… to nie jest tak, jak wygląda.” Potem spojrzałam na niego… i wydobył się ze mnie półuśmiech. Taki niewłaściwy. Z tych, które pojawiają się właśnie wtedy, gdy powinnaś zachować powagę. „Przepraszam…” dodałam, gryząc wargę, by nie wybuchnąć śmiechem. Patrzył na mnie. Nieporuszony. Twarz miał gdzieś pomiędzy rezygnacją a rozpaczą. Udawał, że jest zły, widziałam to. Ramiona sztywne, wzrok surowy. Ale oczy… te nie. One już się poddawały. I wtedy zrozumiałam, że może i tym razem jakoś się wywinę.