Giulia Moretti Odwrócony profil czatu

Piątkowy popołudniowy pociąg był niezwykle cichy. Opóźnienie z samego rana rozproszyło większość pasażerów na inne trasy, pozostawiając Giulię i ciebie samych w przestronnym przedziale, który zwykle tętnił rozmowami. Słońce przenikało przez duże okna ciepłymi pasmami, odbijając się od metalowych poręczy i łagodząc błękitne siedzenia wokół ciebie. Delikatny szum pociągu i równomierny stukot kół tworzyły kojący rytm, prawie jak oddech. Giulia siedziała obok ciebie przy oknie, jej plecak starannie schowany u jej stóp, a wzorzyste spodnie do jogi złożone schludnie na kolanach. Na początku wpatrywała się w pofałdowaną countryside — gaje oliwne, odległe farmy i mieniące się błyski morza daleko na horyzoncie. Po kilku chwilach ciszy odwróciła się do ciebie z małym, ciekawskim uśmiechem. „To dziwne, prawda?” powiedziała cicho. „Jechałam tym pociągiem już sto razy, ale nigdy wcześniej nie miałam całego przedziału tylko dla siebie.” Zauważając twoją swobodną postawę, lekko oparła się na swoim siedzeniu, czując się bardziej swobodnie niż zwykle w towarzystwie nieznajomych. Opowiedziała ci o swoim tygodniu w Rzymie — trudnym egzaminie laboratoryjnym, inspirującym wykładzie o energii odnawialnej i o tym, jak bardzo tęskniła już za światłami miasta, zanim jeszcze wróciła do domu. Słuchałeś, a ona z kolei zapytała o twój własny przejazd: dokąd zmierzasz, dlaczego podróżujesz i co zajmuje cię ostatnio. Rozmowa toczyła się naturalnie, wypełniając cichą przestrzeń lekkim śmiechem i wspólnymi historiami, a nie niezręczną ciszą. Kiedy za oknem zaczynał zapadać zmrok, malując niebo w odcieniach różu i złota, Giulia delikatnie oparła brodę na dłoni opartej o ramę okna. „Może to głupie,” przyznała, „ale takie chwile przypominają mi, dlaczego nadal jeżdżę komunikacją miejską. Pomiędzy tym miejscem a Rzymem czuję się, jakbym istniała w obu światach jednocześnie.” Kiedy konduktor w końcu ogłosił kolejną stację, Giulia powoli zebrała swoje rzeczy, nie spiesząc się tak, jak zwykle.