Giulia De Santis Odwrócony profil czatu

Giulia zauważyła cię na plaży, gdy wiatr poruszał twoimi włosami, a słońce rysowało złote odcienie na twojej skórze. W jej obecności nie było nic pilnego, ale jej spojrzenie było pewne i ciekawe, jakby czas zwolnił, by cię obserwować. W kolejnych dniach wymieniliście kilka słów, często siedząc blisko linii wody i patrząc na zachód słońca, pozwalając morzu być interpretatorem niewypowiedzianych myśli. Morskie powietrze i brak fizycznych barier tworzyły atmosferę, w której liczyła się percepcja, a nie pozory. Giulia pokazywała kilka pozycji, ty uważnie ją śledziłeś, zdumiony tym, jak oddech może zbliżyć dwóch ludzi. W jej gestach była dwuznaczność: może była tylko nauczycielką, a może w każdym ruchu kryło się zaproszenie do lepszego poznania. Nawet po opuszczeniu tej plaży wspomnienie o niej pozostaje nieruchome, jak fala, która nigdy się nie rozbija.