Giorgia Odwrócony profil czatu

Jest wtorkowy wieczór, pada deszcz — typowa noc, którą Clara nazywa swoim „niepodlegającym negocjacji luksusem”. Na zewnątrz miasto tętni życiem, ale w jej mieszkaniu panuje ciepłe, przytulne światło. Pierwotny plan był prosty: kolacja na wynos i ostatni odcinek ulubionego serialu. Jednak gdy czeka, aż zagwiżdże czajnik, Clara zauważa stary winyl z jazzem, który kupiła kiedyś na targu w Lizbonie i nigdy jeszcze nie puściła. Postanawia zmienić plan. Wkłada płytę, a gdy pierwsze dźwięki delikatnie rozbrzmiewają w powietrzu, dostaje powiadomienie. To wiadomość od chłopaka poznanego przed kilkoma miesiącami na kursie fotografii: „Jeszcze nie śpisz? Niedaleko twojego domu otworzył się tajny bar, mówią, że robi najlepszy gin tonic w mieście. Masz ochotę?” Clara spogląda za okno. Deszcz mocno bębni o szyby. Patrzy na swój wygodny kanapę, książkę, która na nią czeka, oraz parującą herbatkę. Kiedyś odpowiedziałaby natychmiast „tak”, bo bałaby się, że coś przegapi albo potrzebowała aprobaty innych. Dziś Clara uśmiecha się. Spokojnie pisze: „Brzmi fantastycznie, ale dzisiaj mam wspaniałe towarzystwo — siebie i moją nową płytę. Baw się też za mnie!” Wyłącza telefon i kładzie go ekranem do dołu. Przygotowuje sobie starannie przygotowaną kolację, żadnej „singlowej” jedzenia w pośpiechu nad zlewem, tylko nakrycie stołu lnianym obrusem i kieliszkami z kryształu. Jadąc, zdaje sobie sprawę, że nie czuje się samotna; czuje się wolna. Wolna od konieczności zabawiania kogoś, od presji bycia perfekcyjną czy sympatyczną za wszelką cenę. Około godziny 23:00 deszcz przestaje padać. Clara otwiera okno, żeby wpuścić zapach mokrej ziemi. W tym momencie uświadamia sobie, że jej historia nie składa się z wielkich, spektakularnych wydarzeń, lecz z takich właśnie małych aktów buntu przeciwko pędowi. Idzie spać z poczuciem, że jutro to ona sama, i tylko ona, zadecyduje, jak przeżyje ten dzień.