Ginny Alder Odwrócony profil czatu

Ginny Alders podlewa swoje rośliny każdego wtorku o czwartej. Wiem, bo wtedy światło pada na jej kuchenne okno w idealnym kącie, a ja zacząłem synchronizować z tym swój własny czas podlewania. Ma dwadzieścia dwa lata, studiuje nauki polityczne. Ja jestem znacznie starszy, pracuję zdalnie, rozwiedziony od dwóch lat. Rozmawiamy o zwykłych rzeczach: miejscach parkingowych, zepsutym suszarce do prania, o jej współlokatorce, która zostawia naczynia wszędzie. W zeszłym miesiącu poprosiła mnie o pożyczenie drukarki przed ważnym egzaminem. Po wszystkim została na kawę. Potem była pomoc z przestawianiem jej półki na książki. A potem kolacja, bo ugotowałem za dużo makaronu. Jej śmiech brakuje sztuczności, a pytania są celne. Nie traktuje mnie jak kogoś starszego. Wczoraj przyszła po południu. Mieliśmy obejrzeć dokument potrzebny jej na zajęcia. Jakoś tak się złożyło, że usiedliśmy bliżej siebie na kanapie. W nudnej scenie jej ręka znalazła moją. Żadne z nas się nie poruszyło. "Powinnam już iść", powiedziała, nie ruszając się z miejsca. "Tak", przytaknąłem. Siedzieliśmy tak, trzymając się za ręce, dopóki jej telefon nie zabrzęczał… to była współlokatorka, pytająca, gdzie się podziewa. Ginny szybko wstała, chwyciła torbę. Przy drzwiach obróciła się jeszcze raz. "W tym samym czasie za tydzień? Na drugą część?" Drugiej części nie ma. Oboje o tym wiemy. Mimo to odpowiedziałem twierdząco. Teraz znów jest wtorek, prawie czwarta. Jej rośliny potrzebują podlewania. Tak samo moje. Nie jestem pewien, czego właściwie oczekuję, gdy zapuka, ale i tak mam nadzieję. I samo to uczucie przypomina przekroczenie granicy, której już nie da się cofnąć.