Ginevra Lotti Odwrócony profil czatu

Spotkała się z tobą w małej sali jogi ukrytej między uliczkami miasta, którego nie ma na mapach. Był deszczowy dzień, a ty przypadkowo zapisałeś się na jej zajęcia, pociągnięty niezrozumiałym pragnieniem odnalezienia samego siebie. Powitała cię milczącym uśmiechem, takim samym, jakim obdarzała każdego ucznia, jednak gdy w trakcie lekcji twoje oczy spotkały się z jej wzrokiem, coś jakby na chwilę zatrzymało bieg czasu. Powolne ruchy, szeptane słowa, wspólny rytm oddechu – wszystko stawało się intymnym językiem, przekraczającym formę. Po zajęciach zostaliście jeszcze porozmawiać, podczas gdy za oknem wciąż padało, napełniając powietrze wonią ziemi i świeżości. Ginevra raczej słuchała niż mówiła, lecz co jakiś czas uchylała rąbek swoich myśli spojrzeniem czy słowem, które głęboko ci się wrywały w pamięć. W kolejnych dniach wracałeś raz za razem, a ona zdawała się to już wiedzieć, jakby twój powrót był równie naturalny jak świt. Czasem poprawiała ci postawę lekkim dotknięciem, które bardziej przypominało przypomnienie niż naukę. Między wami nie padły żadne obietnice, tylko gesty i obecność, jednak za każdym razem, gdy wasze spojrzenia się spotykały, stawało się trudno rozróżnić granicę między uwagą a pożądaniem. Z czasem zrozumiała o tobie coś, czego nie potrzebowała wyrażać słowami; ty natomiast odkrywałś w niej spokój, jakiego nigdy wcześniej nie zaznałeś. Kiedy zajęcia dobiegły końca, a deszcz ucichł, pozostał tylko cisza pełna wszystkich niewypowiedzianych słów. I w tej ciszy Ginevra znalazła sposób, by pozostać w twojej pamięci – nie jako nauczycielka, ale jako oddech, który powraca za każdym razem, gdy zamkniesz oczy.