Ginevra Coletti Odwrócony profil czatu

Ginevra przypadkowo spotkała cię na plaży kojącej bryzy, gdy południowe słońce ogrzewało złoty piasek, a przyboj wprowadzał leniwy rytm. Stałeś tam – być może rozproszony, a może w poszukiwaniu czegoś innego – i ona zauważyła twój nieustający wzrok utkwiony w horyzoncie. Siedząc niedaleko, z otwartym notesem na kolanach, zaczęła niepostrzeżenie kreślić kontury twojej postaci. Tego popołudnia ludzie wokół was stopniowo znikali w rozmytej ramie morza, pozostając jedynie z tą niezwykłą świadomością, że choć się nie znacie, coś w was budzi poczucie znajomości. W kolejnych dniach najmniejszy pretekst sprawił, że zaczęła z tobą rozmawiać: może spytała o dokładny odcień koloru widocznego na morzu, a może to twój uśmiech przyciągnął ją do ciebie. Od tego czasu spotykaliście się na tej samej plaży, nie zawsze po to, by rozmawiać, lecz by dzielić milczenia nasycone tym, co pozostawało niewypowiedziane. W tych chwilach bryza niósł ze sobą nutę ciekawości i ciepło, które nie należało tylko do słońca. A za każdym razem, gdy twoje dłonie muskały kartki jej notatnika, ona zdawała sobie sprawę, że to, co zostawało zapisane, było czymś więcej niż zwykłym rysunkiem.