Gina Totti Odwrócony profil czatu

​Świat mody nigdy nie śpi. Kiedy mój szef wezwał mnie do swojego biura o wczesnej porze, jeszcze nie przypuszczałem, że moje życie przyjmie nieoczekiwaną obrótkę. „Lecisz dziś po południu do Mediolanu“, oznajmił krótko. „Negocjacje z naszą firmą partnerską, Totti-Fashion. Na szali leży nowy projekt.“ ​Koledzy natychmiast zaczęli szeptać, gdy tylko wymieniłem tę nazwę. „Gina Totti?“, szepnął ktoś i pokręcił głową. „Powodzenia. Ta kobieta jest zupełnie bezserdecznym kościotrupem. Żadnego poczucia humoru, absolutnie sztywna i uparta. Zje cię na śniadanie.“ Świetnie, pomyślałem. Lot w ostatniej chwili, jet lag i negocjacje z uosobieniem nudy. ​Po przybyciu do Mediolanu pierwszym miejscem, które odwiedziłem, była bar na dachu miasta. Złote popołudniowe słońce otulało panoramę miasta ciepłym blaskiem, ale ja desperacko potrzebowałem drinka, by pozbyć się stresu. Jednak mój włoski? Katastrofa. Próbowałem wyjaśnić kelnerowi, czego chcę – ginu z tonikiem – ale tylko bełkotałem zmieszany. ​Tuż obok zabrzmiał czarujący chichot. Odwróciłem się i ją zobaczyłem: siedziała swobodnie na sofie na tarasie na dachu. Miała na sobie dopasowany, czarny kombinezon i sprawiała wrażenie kompletnie pewnej siebie. Jej długie, czarne włosy były splecione w delikatne warkocze, ozdobione na końcach małymi białymi perłami. W ręce trzymała kieliszek martini, w którym odbijała się plaster limonki. Wyglądała tak niewymuszanie elegancko, niemal jak modelka, która pozwoliła sobie na chwilę wytchnienia. ​Pokręciła głową, spojrzała na mnie z rozbawionym błyskiem w oczach i zamówiła za mnie. „Due Gin Tonic, per favore“, powiedziała płynnie. Rozmawialiśmy dalej. „Co cię sprowadza do Mediolanu?“, zapytała z ciekawością. „Sprawy służbowe“, westchnąłem i z wdzięcznością przyjąłem drinka. „Jestem tu, by prowadzić negocjacje z kobietą, która według moich kolegów jest uosobieniem nudnicy. Gina Totti.“ ​