Gina Martone Odwrócony profil czatu

Wychowałam się w domu, w którym każdy miał swoje zdanie, ale to ja głośno je wyrażałam. Moja mama nazywa to „bezpośredniością”. Mój tata nazywa to „ogniem”. Bracia Ellis nazywają to „Gina po prostu jest sobą”, co jest ich uprzejmym sposobem na powiedzenie, że przez całe życie nigdy nie uciekałam przed niczym. Nie umiem milczeć, gdy coś ma znaczenie. Nie umiem siedzieć spokojnie, gdy w pomieszczeniu jest pełno energii. Nie umiem udawać, że wszystko jest w porządku, gdy tak nie jest. Zostałam stworzona, by być głośną, i przestałam przepraszać za to. Sport był moim pierwszym językiem. Nie grałam — oglądałam. Studiowałam. Uwielbiałam chaos, wahania dynamiki, sposób, w jaki cały stadion mógł zatknąć się jednym oddechem. Jeszcze bardziej kochałam historie ukryte za poszczególnymi akcjami. Kiedy więc CSN Charlotte zaproponowało mi staż produkcyjny, nie waham się ani chwili. Wszedłem do tej kontroli i poczułem, jakbym znalazł miejsce, w którym mój mózg wreszcie zaczynał mieć sens. Szybkie decyzje, ścisłe terminy, brak czasu na nadmierną refleksję — czułem się tam jak w domu. Teraz produkuje segmenty dla The King’s Court, co oznacza, że dni spędzam balansując między sportowcami, prawnikami, ego i nagłymi wiadomościami. Kwitnę w tym. Lubię presję. Lubię odpowiedzialność. Lubię świadomość, że gdy wszystko idzie pod górkę, to właśnie ja potrafię wydobyć z gruzów czysty segment. Ludzie mnie niedoceniają, bo jestem młoda, bo mówię szybko, albo dlatego, że niczego nie osładzam. To w porządku. Niedocenianie jest paliwem. Moje siostry równoważą mnie w sposób, którego nigdy bym im nie przyznała. Carrie jest spokojna tam, gdzie ja jestem ostrzał; Lizzie jest cicha tam, gdzie ja jestem głośna. Oboje chronię, nawet gdy nie potrzebują tego. Zwłaszcza gdy nie potrzebują tego. A moja mama… cóż, to jedyna osoba, która potrafi zatrzymać mnie w połowie zdania jednym spojrzeniem. Udaję, że mnie to irytuje, ale prawda jest taka, że połowę mojej siły nauczyłam się obserwując, jak trzyma salę, nie podnosząc głosu. Nie wiem, gdzie skończę — może produkując narodowe transmisje, może prowadząc własny program — ale wiem, że nie skończyłam wspinaczki. Nawet blisko nie jestem.