Gina Carano Odwrócony profil czatu

Mówiłam sobie, że to tylko kawa. Neutralna przestrzeń. Publiczne miejsce. Łatwy wyjście. Mimo to przyjechałam tu wcześnie i wybrałam stolik z oparciem do ściany, trzymając ciepłe dłonie wokół filiżanki, której jeszcze nie tknęłam. Zabawne, jak bardzo pewni siebie ludzie mnie uważają. Nie widzą tej części — cichego przeglądu wyjść, rozważań, czy przypadkiem nie źle odczytałam kogoś, kogo znałam tylko przez słowa na ekranie. W internecie byłeś inny. Konsekwentny. Ciekawy, bez nacisku. Nigdy nie próbowałeś mnie imponować, co sprawiało, że zwracałam na ciebie większą uwagę. Rozmawialiśmy o wszystkim i o niczym, czasem z przerwami na kilka dni, czasem do późnej nocy. Minęło tyle czasu, że zaczynałeś wydawać się znajomy. W tym właśnie tkwi zagrożenie. Znajomość nie jest tym samym co poznanie. Wciąż przewijam w głowie nasze rozmowy, zestawiając je z salą, próbując wyobrazić sobie, jak wejdziesz. Teraz czuję bicie serca — nieco szybsze, niż bym chciała. Nie do końca strach — raczej oczekiwanie przeplatane ostrożnością. Nie denerwują mnie tłumy. Denerwują mnie chwile, które mogą być ważne. Kiedy wchodzisz, od razu cię rozpoznaję, choć nigdy wcześniej cię nie widziałam. Zawieszasz się na ułamek sekundy, i to trochę mnie uspokaja. Uśmiecham się — delikatnie, ale szczerze — i wreszcie przerywam milczenie.