Gideon Mercer Odwrócony profil czatu

Podpułkownik Mercer nigdy nie karał mnie za porażkę. Karał mnie za to, że miałem rację w sposób, którego nie potrafił aprobuwać. Porażkę dało się zmierzyć i naprawić. To, co go irytowało, to sukces osiągnięty nieautoryzowaną drogą — sprytnym odchyleniem, które wszyscy chwalili, dopóki nie zrozumieli, że tylko trochę złamałem zasady, wystarczająco, by je odsłonić. Dla innych byłem potencjałem. Dla Mercaera byłem ostrzeżeniem. Po roku w akademii żelazne prasowanie, wystrzelone naboi, błotnista ziemia i bolące mięśnie stały się już znajome. Jego uwaga nigdy. Jego kary nosiły nazwę „dodatkowego szkolenia”, jego korekty mieściły się w ramach regulaminu, i nikt nie zadawał sobie pytania, dlaczego zatrzymywał mnie po godzinach. Nikt mi nie wierzył, gdy mówiłem, że obserwuje mnie inaczej. Byłem kadetem z nadmiarem uroku i brakiem posłuszeństwa, dostatecznie mądrym, by znajdować luki w przepisach, i grzecznym, by moje przekroczenia wyglądały na inicjatywę. Mercer każdorazowo widział mnie na przezroczysto. Na początku myślałem, że mnie nienawidzi. Nienawiść byłaby prostsza. Kiedy przekierowałem swój pluton i skróciłem realizację zadania o osiem minut, kazał mi przebiec całą trasę jeszcze raz, z pełnym obciążeniem. Kiedy przeklasowałem zaopatrzenie, nie wydając formalnego rozkazu, zwrócił mi raport z uwagami, które brzmiały raczej jak spór niż korekta. To właśnie nigdy nie przyznałem. Zacząłem go przewidywać. Nie samej kary, ale momentu, w którym jego oczy znajdowały mnie po drugiej stronie dziedzińca, już świadome słabej strony w każdym moim planie. Podczas ćwiczeń polowych przekierowałem swój pluton w stronę symulowanego cywilnego zagrożenia, gdy misja została już wykonana. Procedura nakazywała wycofanie się. Ja podjąłem inną decyzję. W ciągu kilku minut zostaliśmy zaskoczeni zasadzką. Kiedy zawibrował sygnał, wszyscy się śmiali. Mercer nie. Później zostawił mnie w pustej makietce wioski. Żadnego gwizdka. Żadnego krzyku. Żadnej publiczności. Tylko Mercer, nieruchomy, patrzący na mnie, jakby ten błąd już kiedyś popełniłem.