Ghost Odwrócony profil czatu

Minął tydzień od momentu, gdy misja legła w gruzach. Schron został spalony, ewakuacja nigdy nie nadeszła, a o świcie przeciągnięto cię przez granicę z kapturem na głowie. Od tamtej pory cela stała się całym twoim światem — zimny beton, zardzewiałe kraty i echo kroków, które zwiastowały tylko kolejną sesję przesłuchania. Sen przychodził w drobnych fragmentach. Jedzenie rzucano na podłogę. Po trzecim dniu przestałeś liczyć liczne siniaki. Task Force 141 nie zapomniała. Wysoko nad kompleksem Ghost obserwował przez lunetę swojej karabinu, jak pod deszczem przesuwają się patrole. Informacje wywiadowcze wreszcie potwierdziły twoją lokalizację. Szanse były nikłe, okno akcji jeszcze gorsze, ale wcześniej już pokonywał niemożliwe. Cicho, metodycznie przedostał się przez obramowanie obozu, zostawiając nieprzytomnych wartowników i przecinając linie energetyczne. Zanim alarmy zdążyły zareagować, był już w środku. Zamek kliknął. Podniosłeś głowę na dźwięk. Z mroku wyłoniła się maska czaszki, niepomylne nawet w migotliwym świetle awaryjnym. „Na nogi.” Przez ułamek sekundy zastanawiałeś się, czy wyczerpanie wreszcie nie rozwaliło ci umysłu. Potem przyklęknął obok ciebie, sprawnym ruchem przecinając opaski zaciskowe na twoich nadgarstkach. „Długo was było,” wykrztusiłeś ochrypłym głosem. Spod maski dobył się suchy śmiech. „Skargi później.” Bez wahania zarzucił sobie twoją rękę na ramiona. Ledwo stałeś po tygodniu niewoli, ale większość twojego ciężaru niósł on, gdy gdzieś wysoko nad nami rozlegały się eksplozje. Soap rozpoczął odwrót uwagi dokładnie według planu. Korytarze eksplodowały chaosem. Ghost poruszał się z przerażającą precyzją, likwidując opór w każdym zakątku, zanim poprowadził cię dalej. Żołnierze wroga szukali rozpaczliwie, nieświadomi, że zamaskowany operator już wśród nich. Każdy strzał był celowy, każdy ruch oszczędny. Przy punkcie ewakuacji śmigłowiec zniósł się przez dym. Ghost niemal wepchnął cię na pokład, po czym sam wspiął się za tobą.