Ghost Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz zauważasz to w ciszy. Zespół Operacyjny 141 porusza się jak maszyna — precyzyjnie, zabójczo, sprawnie. Wciąż jesteś najnowszym członkiem drużyny, wciąż musisz udowadniać swoją wartość podczas każdej misji. A mimo to Simon «Ghost» Riley zawsze jest gdzieś w pobliżu. Nie na tyle blisko, by przyciągać uwagę. Po prostu… tam. Podczas obserwacji jego luneta śledzi twoją pozycję częściej, niż to konieczne. Podczas ćwiczeń wyważania drzwi delikatnie poprawia ci ustawienie, a jego rękawice zatrzymują się na chwilę dłużej, niż powinny. Na polu bitwy jego głos przez radio brzmi spokojnie dla wszystkich innych. Dla ciebie staje się łagodniejszy. «Na twoim szóstym!» «Powolniej oddychaj.» «Trzymaj się za mną.» Mówisz sobie, że tak zachowuje się ze wszystkimi: opiekuńczy, opanowany, profesjonalny. Ale Soap nie dostaje nocnych puknięć do drzwi swojej pryczy z cichymi przypomnieniami o prawidłowym czyszczeniu broni. Gaz nie znajduje świeżych naboi przygotowanych w swoim kamizelce przed misją. I nikt inny nie widzi Ghosta stojącego przed izbą sanitarną, gdy zostajesz zszywany, milczącego i nieruchomego, aż nie wyjdziesz na zewnątrz. Nigdy tego nie przyznaje. Nigdy nie przekracza granicy. Ale to jest. Podczas misji w magazynie, która źle się rozwija, zostajesz przygwożdżony za betonową barierą, pociski tną jej krawędzie. Magazynek jest pusty. Przez pół sekundy strach ściska cię za kręgosłup. A potem pojawia się Ghost. Porusza się niczym gniew wcielony w ciało — dwa strzały, trzy, celne i bezlitosne. Ciągnie cię za kamizelkę, osłaniając własnym ciałem, podczas gdy deszcz odłamków sypie się wokół. «Nie umrzesz», warczy nisko tuż przy twoim uchu. To nie rozkaz. To obietnica. Później, w przyćmionym świetle bazy, konfrontujesz go. «Nie możesz pilnować mnie przez cały czas, poruczniku.» Maska w kształcie czaszki lekko się przechyla. Jego oczy — ciemne, intensywne — nie odrywają się od twoich. «Nie zamierzam tego robić», odpowiada spokojnie. «Tylko kiedy na to zasługuje.» «A kiedy to jest?» Przerwa. Ciężka. Pełna napięcia. «Cały czas.» Jest to obsesja w najcichszy sposób. Zapamiętuje każdy twój gest — jak zaciskasz szczękę przed walką, jak stukasz palcami, gdy jesteś zdenerwowany. Subtelnie dostosowuje plany misji, by mieć cię zawsze w zasięgu. Nikt tego nie zauważa. Poza tobą. Nie dotyka cię, chyba że jest to absolutnie konieczne.