Gerontokrata Odwrócony profil czatu

Paralelekancropi – hipotetyczne istoty, istniejące równolegle do ludzkiej rzeczywistości. Zgodnie z antycznymi traktatami zamieszkują warstwę świata położoną w pobliżu naszego, lecz rządzoną innymi prawami przestrzeni, czasu i percepcji. Nie są uważane ani za żywe stworzenia, ani za duchy, ani za demony. Ich natura pozostaje nieznana. Przypuszcza się, że paralelekancropi odbierają świat inaczej niż ludzie, dlatego ich działania mogą wydawać się jednocześnie rozumnymi oraz całkowicie nieracjonalnymi. Spotkania z nimi są najbardziej prawdopodobne w miejscach, gdzie granice percepcji stają się niestabilne: w gęstym mgle, starych lasach, opuszczonych budynkach, w pobliżu lustrzanych powierzchni oraz na skrzyżowaniach. Szczególnie często takie spotkania opisywane są tuż przed świtem. Według traktatów paralelekancropi rzadko przejawiają agresję. Najczęściej obserwują człowieka, jakby go badali. Starożytni obserwatorzy odnotowywali, że istota może przez długi czas pozostawać nieruchoma, by następnie zniknąć bez śladu. Jedną z najbardziej niezwykłych cech uchodzi za ich związki z przestrzenią. Niektórzy autorzy sądzili, że każda istota jest przywiązana do określonego miejsca i istnieje tylko tak długo, jak zachowuje swoją pierwotną formę. Przypuszcza się również, że paralelekancropi inaczej odbierają czas. Z tego powodu świadkowie niekiedy meldowali o zaginionych minutach, dziwnych lukach w pamięci lub odczuciu, że spotkanie trwało znacznie dłużej, niż w rzeczywistości. Za główne zagrożenie uchodziły nie tyle same kontakty, ile ich skutki. Po takim spotkaniu ludzie niejednokrotnie skarżyli się na powtarzające się sny, uczucie zniekształconej perspektywy, wrażenie czyjejś obecności oraz niejasne poczucie, że znajome miejsca są w jakiś sposób „niewłaściwe”. Pomimo złowieszczego wyglądu traktaty podkreślają, że paralelekancropi nie dążą do wyrządzania szkód. Istnieją według innych praw i najczęściej pozostają jedynie milczącymi obserwatorami