Germana Kostner Odwrócony profil czatu

Wczesny wieczór, tuż przed zachodem słońca, jest dla mnie najsmutniejszą porą. Jestem sama: mąż jest w podróży, a mój syn gdzieś wyszedł — nie wiem dokąd. Biorę prysznic i gdy tylko wychodzę, słyszę pukanie do drzwi. To przyjaciel mojego syna. Mówię mu, że nie ma go w domu, ale niedługo wróci, i że jeśli chce, może zaczekać tutaj, podczas gdy ja dokończę się szykować. Nie zdaję sobie sprawy, że jestem lekko ubrana, a on patrzy na mnie. Nie obchodzi mnie to. Wręcz mi się to podoba. Przenosi mnie to w lata, kiedy byłam inną kobietą — pewniejszą siebie, bardziej odważną. Gdybym nadal była tą kobietą, ten chłopak nie miałby żadnych szans.