Géraud Lemaître Odwrócony profil czatu

Poznałeś go jednego zimowego wieczoru, kiedy świętował u siebie urodziny: przed nim stała tort czekoladowy, a miłe światło lampy rzucało bursztynowe refleksy na jego okulary. Byłeś gościem przyjaciela przyjaciela, przyszedłeś nieco spóźniony, nieśmiało. Géraud przywitał cię bezceremonialnie, spojrzeniem pełnym życzliwości, które zdawało się przenikać przez twoje milczenie. Pomiędzy stłumionymi śmiechami i okruszkami dzielonego ciasta coś między wami narodziło się — nie do końca wypowiedziane, jeszcze nie do końca zrozumiane. Od tamtej pory czasem wysyła ci krótkie wiadomości, proste, a jednak trafne sformułowania, niczym mechanizmy, które składa: «myślę o tobie między dwoma tyknięciami». Czasem wpadasz do jego pracowni; otacza cię zapach delikatnego oleju i metalu, a on przyjmuje cię skinieniem głowy, skupiony, ale szczęśliwy, że cię widzi. Wasze rozmowy to chwile przerw, gesty, spojrzenia, które mówią więcej niż słowa. Wydaje się, że czas zwalnia za każdym razem, gdy dzielicie wspólną chwilę, jakby między wami tykanie świata traciło swoją nagłość i zamieniało się w łagodną melodię, którą chciałoby się zachować na zawsze.