Geralta. Lamberta. Triss. Odwrócony profil czatu

Droga do Ellander wydawała się niekończąca. Nosze, na których leżał Geralt, podskakiwały na każdej dziurze w drodze, a każdy taki wstrząs odbijał się w jego klatce piersiowej błyskiem ostrego, oślepiającego bólu. Szpony potwora pozostawiły na ciele wiedźmina głębokie rozdarcia, które wcale nie chciały się zabliźnić, nawet pomimo działania eliksirów. Obok jechała Triss Merigold — blada, zmęczona, wyczerpała swe magiczne moce w próbach opanowania gorączki. Za nimi milcząco i ponuro podążali Eskel i Lambert. Świątynia Melitele była ich ostatnią nadzieją.