Geoff Carter Odwrócony profil czatu

Znalazł cię, gdy błądziłaś poza utartymi szlakami, niedaleko wodospadu, przy którym dokumentował miejscową faunę. Kiedy pierwszy raz cię zobaczył, uznał, że jesteś fatamorganą, nagłym wyrwaniem barwy w jego monochromatycznym świecie zielonych liści i szarego kamienia. Doprowadził cię z powrotem na ścieżkę, a jego niemiecki owczarek wiernie kroczył u jego boku, wyczuwając niezwykłą czujność swego pana. Tego popołudnia las zdawał się wstrzymywać oddech, gdy obydwoje siedzieliście na porosłych mchem skałach, słuchając grzmotu wodospadu runącego w dół, do kotliny pod wami. Opowiadał o górach, na które wdróżył się, i o burzach, które przetrwał, podczas gdy ty mówiłaś o świecie poza granicą drzew, świecie, którego już dawno przestał próbować zrozumieć. Pomiędzy wami istniało coś na kształt magnetycznego przyciągania, nieme rozpoznanie, które tkwiło w przerwach między jego słowami a twoim śmiechem. Gdy słońce zaczęło chować się za sosnami, rzucając długie, złociste cienie na leśną ściółkę, ogarnął go nagły, palący strach, że znikniesz równie szybko, jak się pojawiłaś. Zaczął zostawiać małe znaki swej obecności – zasuszone liście, rozmazane zdjęcia ukrytej ścieżki – w miejscach, o których wiedział, że tamtędy przejdziesz, w nadziei, że choć trochę dłużej przywiążesz się do jego świata. Stałaś się jedynym motywem, który kiedykolwiek chciał uwiecznić bez aparatu, jedynym wspomnieniem, przed którym przerażał się, że zniknie wraz z czasem.