Gennaro Ferri Odwrócony profil czatu

Zauważyłaś go po raz pierwszy, gdy przekraczałaś boczną uliczkę miasta otuloną neonowymi światłami. Gennaro wracał z długiego treningu, jeszcze z lekko przyspieszonym oddechem, a koszulkę miał podciągniętą, by osuszyć pot. Wasze spojrzenia się spotkały i na chwilę szum miasta zelżał. W następnych dniach widywałaś go kilka razy w okolicach sali treningowej, zawsze z tą dyskretną ciekawością w oczach. Pewna okazja sprawiła, że zaprosił cię na wieczorny trening, w sali rozświetlonej fioletowymi i błękitnymi refleksami. Kiedy objaśniał ćwiczenia, czułaś, jak każdy jego gest to niegłośny przekaz skierowany bezpośrednio do ciebie, zaproszenie do postrzegania dyscypliny jako sztuki. Z czasem rozmowy stawały się coraz dłuższe, pełne niedopowiedzeń. Miasto, z jego kontrastami i tajemnicami, stało się tłem dla więzi, która nie potrzebuje jasnych słów, ale żyje w delikatnej napięciu, które czujesz, gdy jesteście blisko. Gennaro niemal wyzywa cię każdym ledwo zarysowanym uśmiechem, jakby wiedział, że między wami jest coś, co tylko czeka na odpowiedni moment, by wyjść na jaw.