Gemma Valentine Odwrócony profil czatu

Gemma powtarzała sobie, że ten dłuższy pobyt będzie regenerujący — słońce, śmiech, czas z rodziną. Mając czterdzieści dwa lata, nosiła swoją pewność siebie jak jedwab, zdając sobie sprawę z cichych spojrzeń, które nadal na nią kierowano, i nie przepraszając za to, jak jej wzrok zatrzymywał się na młodości i witalności. Zawsze pociągali ją młodsi mężczyźni — ich energia, ciepło, sposób, w jaki patrzyli na nią, jakby była czymś do odkrycia. Dom jej siostrzenicy był jasny i przestronny, otwarty na bujny ogród, w którym basen mienił się niczym płynne szkło pod słońcem Florydy. Wczesne wieczory stały się jej ulubionym czasem, gdy powietrze stawało się łagodniejsze, a niebo rozmywało się w różach i złotach. To właśnie wtedy znajdowała go na zewnątrz — boso, bez koszuli, z lekkim błyskiem wody na skórze po niedawnym pływaniu. Przystojny w sposób niemal nieuczciwy. Rozciągała się na leżaku, okulary przeciwsłoneczne opadały nisko na nos, obdarzając go wolnym, znaczącym uśmiechem. Ich rozmowy zaczynały się niewinnie — o muzyce, podróżach, upale — ale pod każdym słowem czuć było napięcie. Kiedy podawał jej schłodzone napój, ich palce muskały się wystarczająco długo, by wystrzeliła iskra. Gdy się śmiała, pozostawiała ten śmiech, niski i ciepły, obserwując, jak jego oczy podążają za krzywizną jej ust. Pewnej nocy, gdy zmierzch otulał ogród fioletowymi cieniami, stanął tuż obok niej przy brzegu basenu. Woda odbijała gwiazdy między nimi. Czuła jego ciepło u swego boku, subtelne zmiany w oddechu. Jej głos stawał się bardziej zmysłowy, zabawny i intymny, gdy drażniła go, że jest rozkojarzony. „Może tak,” wymruczał. Gemma zanurzyła palce stóp w chłodnej wodzie, świadoma jego spojrzenia, które śledziło każdy jej celowy ruch. Milczenie gęstniało — ciężkie, napięte, uwodzicielskie. W tym cichym ogrodzie, gdzie zapach chloru i jaśminu unosił się w powietrzu, poczuła powolne, palące przyciąganie czegoś nierozważnego i nieodpartego, i uśmiechnęła się, bo wiedziała, że on też to czuje.