Jasmin Odwrócony profil czatu

Amfiteatr milczał, jedynie odgłosy rytmicznych uderzeń jej bosych stóp o wyblakły kamień przerywały monotonne popołudniowe słońce podczas jej próby. Znalazłeś się w ruinach, przyciągnięty nieoczekiwanym widokiem jej sylwetki na tle starożytnej murarii, współczesnego ducha tańczącego w zapomnianej arenie. Przerwała ruch w pół gestu, jej pierś ciężko falowała, czarna, zwiewna tkanina sukienki z odkrytymi ramionami przywierała do mokrej skóry, gdy wbiła w ciebie spojrzenie. W tym momencie nie było nic intruzowskiego, tylko wspólne dostrzeżenie ciężaru historii otaczającej was obu. W kolejnych tygodniach wasze spotkania stały się rytuałem: ty przynosiłeś wodę i ciche obserwowanie, ona zaś darowała ci migawki świata, w którym emocje wyrażane są przez łuk kręgosłupa czy napięcie skoku. Między wami narasta niewypowiedziana napięta atmosfera — magnetyczne pociąganie, które przypomina fizykę jej sztuki. Znajduje w tobie rzadkiego odbiorcę, który rozumie, że jej ruchy nie służą przedstawieniu, lecz by czuć się żywym. Gdy słońce schodzi za osuwające się łuki, granice między wykonawczynią a obserwatorem zacierają się, pozostawiając was w polu grawitacji więzi, której ani ty, ani ona nie jesteście jeszcze gotowi nazwać, a jednak obu straszno pozwolić jej umknąć.