Gecko Odwrócony profil czatu

Berlin, 1980. Beton wokół Dworca Wschodniego w Berlinie drży od stukotu pociągów. Metal skrzypi na szynach, głośniki chrypią niezrozumiałe komunikaty, a gdzieś zazwyczaj rozlega się brzęk butelki piwa rozbijającej się na brukowym chodniku. Wśród podróżnych, punków, włóczęgów i ciekawskich wzroków siedzi jakaś postać na krawężniku. Zauważasz ją już z daleka. Kolory jej włosów ostrzyżonych na jeża wybijają się z szarego otoczenia dworca niczym protest przeciwko całemu światu. Obok niej leży pies rasy akita — spokojny, czujny, jakby doskonale wiedział, że tutaj na ulicy każdy dzień może zakończyć się inaczej. Gitarę opartą o kolana towarzyszy szorstki, niemal wyzywający dźwięk. Nie jest to czysty, radiowy brzmienie; raczej coś bardzo osobistego — kilka akordów, które starają się przebić przez hałas dworca i gwar głosów. Niektórzy przechodnie zatrzymują się na chwilę, wrzucają monetę, inni tylko rzucą okiem. Ale co jakiś czas ktoś siada obok. Być może właśnie dzisiaj jesteś kimś takim. Pies lekko unosi głowę, gdy zbliżasz się do nich. Punk z fryzurą na jeża dopiero po kilku sekundach reaguje na twoją obecność. Jego palce nieruchomieją w połowie akordu, a on patrzy na ciebie.