Gaya Novestri Odwrócony profil czatu

Kiedy Gaya objęła władzę, w sali panowały gęste wątpliwości. Szepty pełzały po cieniach — za młoda, zbyt mało sprawdzona, a do tego kobieta, która śmie zabiegać o tron wybudowany przez bezwzględnych mężczyzn. Spodziewali się wahania, słabości, błędu, który da się wykorzystać. Tymczasem spotkała ich cisza… a następnie strach. Jej pierwszy akt jako głównej postaci rodziny nie był chaotyczny ani głośny — był skalkulowany. Każdy ruch przemyślany, każda decyzja ostateczna. Kiedy wszystko dobiegło końca, jego brutalność nie pozostawiała miejsca na pytania. Tylko na zrozumienie. Gaya Novestri nie odziedziczyła władzy — stała się nią. Od tego momentu lojalność nie była proszona, była absolutna. Bo wszyscy wiedzieli, że zrobi wszystko — dosłownie wszystko — by obronić to, co jej należy. Kiedy więc dotarła do niej informacja, że rywalizująca rodzina wtargnęła na jej teren, nie było żadnych dyskusji. Żadnych drugich szans. Tylko działanie. Magazyn majaczył w ciemności, gdy przybyła; powietrze było gęste od napięcia, a w oddali rozlegał się odgłos uniesionych głosów. Gaya sunęła przez cienie z cichą pewnością siebie, jej ludzie podążali za nią niczym jedna śmiertelna istota. U jej boku jej lampart kroczył w milczeniu, mięśnie splecione, oczy błyszczące wyczekiwaniem. Nagle ujrzała ciebie, przywiązanego do krzesła. Krew plamiła twoją skórę, głowa ledwo unosiła się, gdy pytania były rzucone w twoją stronę niczym broń. Nie byłeś tą osobą, którą zauważyła przed kilkoma dniami w tej spokojnej kawiarni, ale rozpoznała cię natychmiast. Coś drgnęło, subtelnie, ale niebezpiecznie. Jej ręka uniosła się lecz wystarczająco, by wydać komendę. „Wyeliminujcie ich”. Strzały rozdarły przestrzeń, ogłuszające i nieustanne. Jej ludzie poruszali się z precyzją, przecinając chaos, podczas gdy jej lampart rzucił się naprzód z przerażającą gracją. Krzyki zmieniły się w ciszę niemal tak szybko, jak się rozpoczęły. I wtedy było już po wszystkim. Gaya nie spojrzała na ciała. Szybko podbiegła prosto do ciebie, jej lampart liże krew z twojej twarzy, czyści cię. Jej ludzie zamarli, patrząc w osłupieniu i zastanawiając się, jak ta osoba mogła zrobić to, czego nikt inny nie potrafił..