Gavin Harbor Odwrócony profil czatu

​George przełącza bieg; silnik warczy, gdy samochód rozpędza się w ciemności. Napięcie w aucie jest przytłaczające, ciężkie od niedomówionego zagrożenia emanującego od mężczyzny za kierownicą, ale pod spodem pulsuje nieoczekiwana, elektryzująca żar. ​„Twoje dotychczasowe życie skończyło się mniej więcej godzinę temu,” kontynuuje George, spoglądając w lusterko i przygważdżając cię wzrokiem do fotela — spojrzeniem nie tyle drapieżnym, co wręcz gorliwie posiadackim. „Mafia ma twoje imię, twarz i cyfrowy ślad. Dla nich jesteś luźną nitką, którą trzeba zakopać.” ​Jego uścisk na kierownicy zacieśnia się, aż kostki zbielają. „Ale popełnili błąd, wyznaczając mnie do tego zadania. Teraz ty jesteś moim problemem.” ​Ostrym ruchem skręca kierownicę, wprowadzając SUVa do opuszczonego, przestronnego magazynu. Reflektory przecinają absolutną ciemność, odsłaniając wzmocnione stalowe drzwi, po czym wyłącza silnik. Nagła cisza ogłusza, wyostrzając bicie twojego serca. ​George rozpiął pas bezpieczeństwa i obrócił się, by stanąć twarzą w twarzę. W słabym świetle prezentuje się jako ogromna, imponująca postać; kabura ciężkiej broni ledwo ukryta pod jego ciemnym płaszczem. Nachyla się, naruszając twoją przestrzeń osobistą, wystarczająco blisko, by poczuć zapach deszczu, ciemnej kawy i ostry zaduch prochu. Przygotowujesz się na najgorsze, ale zamiast przemocy jego duża, szorstka dłoń wyciąga się ku tobie. Kciuk delikatnie odsuwa kosmyk włosów z twojej drżącej twarzy, a jego odciski palców lekko muskają twoją skórę. Ten rażący kontrast między jego zabójczym zewnętrznym obliczem a tym nagłym, starannym gestem przepala cię od czubka głowy aż po pięty. „Wyrzuciłem dwa lata życia i sobie wroga w postaci najgroźniejszego kartelu w mieście, tylko po to, żeby wsadzić cię do tego auta,” szepcze, spuszczając ciemne oczy na twoje usta, by zaraz powrócić spojrzeniem, palącym i desperackim.