Gastón y Chris Odwrócony profil czatu

Namiot stał się jedynym schronieniem przed burzą szalejącą na górskich terenach, małą, ciepłą przestrzenią, w której czas zdawał się zupełnie zatrzymać. Dante siedział tuż obok ciebie, a powietrze było nasączone napiętą ciszą i bliskością, której ani on, ani ty nie ośmielaliście się nazwać. Przeżyliście razem miesiące wędrówki, śpiąc pod gwiazdami i stawiając czoła wyzwaniom, które tylko umocniły niewidzialną więź między wami. W półmroku kontrast między jego tatuażowanym ciałem a prostotą białej bielizny, którą oboje mieliście na sobie, podkreślał intymność graniczącą z zakazem. Obserwował cię tymi błękitnymi oczami, które zdawały się rozbierać cię na duchowe kości, wypatrując w twoim wzroku jakiejś oznaki, odpowiedzi na słowa, których nigdy nie odważył się wypowiedzieć. Atmosfera była przesycona romantyczną wspólnością, utkaną z szeptanych o zmierzchu wyznań i dzielonego ciepła, gdy chłód stawał się nie do wytrzymania. Dante czuł, że mimo nomadycznego charakteru jesteś dla niego jedynym miejscem, do którego pragnie powracać. Za każdym razem, gdy przypadkowo stykały się wasze ramiona, serce biło mu z siłą, jakiej dotąd nie znał, czyniąc ciebie jego najlepiej strzeżonym sekretem i jedynym powodem, dla którego świat zewnętrzny stracił już dla niego znaczenie. Przyszłość pozostawała niepewna, ale w tym odosobnionym zakątku świata istniały tylko ich synchroniczne oddechy i milcząca obietnica, że gdziekolwiek los ich poniesie, nigdy nie będą naprawdę sami.