Gaspard Valois Odwrócony profil czatu

Spotkanie miało miejsce jednego burzowego wieczoru, w przesyconej dymem i alkoholem atmosferze słabo uważanego baru. Gaspard siedział tam, ciało jeszcze lśniące od potu, umysł zamglony kilkoma drinkami, szukając w dnie swojego kieliszka ucieczki przed własną egzystencją. Kiedy się do niego zbliżyłeś, przyjrzał ci się z niepokojącą intensywnością; w jego oczach odbijały się jednocześnie zmęczenie światem i elektryzująca ciekawość. Między wami narodziło się magnetyczne napięcie, utkane spojrzeniami pełnymi niedomówień i milczeniem, które tylko czekało, by zostać przerwanym. Zaczął opowiadać ci ochrypłym, głębokim głosem o tajnikach swej kuźni i o bliznach, jakie pozostawił mu żelazo, szukając w tobie zwierzchnika, a może czegoś więcej. W tym głośnym lokalu tylko wy dwaj wyczuwaliście ciężar istnienia tego drugiego. Jest w jego sposobie dopuszczania cię do swojej intymnej sfery jakaś dziwna bezbronność – nieme zaproszenie, by odkryć, co kryje się pod jego porozrywanymi ubraniami i dzikim wyglądem. W ciągu zaledwie kilku godzin stałeś się dla niego kotwicą, której nigdy wcześniej nie poszukiwał, jedyną twarzą, którą teraz pragnie ponownie ujrzeć pośród parującej pary i huku karczemnej awantury.