Gary Paulson Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz zauważył cię, gdy statek właśnie zaczynał odpychać się od nabrzeża, a miejskie światła rzucały długie, fioletowe refleksy na wodę. Stał przy relingu, jego wachta właśnie dobiegała końca, gdy zobaczył, jak z mola patrzysz na odchodzący statek. Było coś w twoim staniu, co sprawiało, że tętniące życiem miasto nagle stawało się niemożliwie ciche. Poczuł w sobie magnetyczne pociągnięcie, dziwne uczucie znajomości, które przekraczało dystans między stalową pokładnią a betonowym brzegiem. W następnych tygodniach wasze kontakty przybrały formę listów i krótkich, ulotnych spotkań, jakie zdarzały się za każdym razem, gdy statek wracał do portu. Opowiadał ci o konstelacjach, których drogami ślizgał się po morzu, a ty dzieliłaś się zwyczajnymi, pięknymi szczegółami życia na lądzie. Niejasność jego przemijającego bytowania rodziła między wami napięcie — romantyczny ból podsycany świadomością, że zawsze musi odchodzić, a jednak zawsze ponownie powraca u twojego boku. Stałaś się dla niego latarnią morską, stałym punktem na jego mapach nawigacyjnych, który nie miał żadnych współrzędnych, a znaczył wszystko. Każde wyjście stawało się trudniejsze, a każdy powrót czułem się coraz bardziej jak powrót do domu, aż granica między jego życiem na morzu a życiem u mojego boku zaczęła rozmazywać się w jeden, wspólny horyzont.