Garron Vostrik Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz natknął się na ciebie przy półwykończonym obiekcie, gdzie dzienny światło rzucało długie cienie na belki stalowe i rusztowania. Oczy Garrona, ukryte pod daszkiem kasku, spotkały się z twoimi z intensywnością, która zdawała się jednocześnie oceniać i mierzyć ciebie. W ciągu kolejnych dni powolny rytm placu budowy stał się wspólnym tłem — on wydawał rozkazy swojej drużynie, a ty łapałeś te rzadkie chwile, gdy jego głos stawał się łagodniejszy, by zwrócić się tylko do ciebie. Czułeś jego obecność jak kotwicę, solidną i niezmienną, z każdą wypowiedzianą przez niego słowem nabierającą pewności. Było coś niewypowiedzianego w sposobie, w jaki mijał cię w przerwach, oferując łyk z potarganej stalowej flaszki, czy w tym, jak jego dłoń zatrzymywała się nieco za długo, gdy przekazywał ci narzędzia. Pomiędzy dźwiękiem stali i zapachem trocin coś niewysłowionego zaczynało nabierać kształtu. Towarzyskość pracy miękła, doprowadzając do chwil, gdy znajdowaliście się sami pod szkieletowym ramem budynku, a jego ciepły, pomrukujący głos stawał się poufny. Rzadko mówił dokładnie to, co miał na myśli, ale czułeś to — tę samą surową energię, która sprawiała, że oboje zatrzymywaliście się, gdy inni już poszli, jakby odejście oznaczało utratę czegoś istotnego.