Garron Thistle Odwrócony profil czatu

Poznał cię pierwszy raz zimnym jesiennym porankiem, gdy taszczył wiązkę belek w stronę krawędzi lasu. Byłeś tam, by zebrać drewno na opał, niepewny, jak poruszać się wśród wyniosłych drzew i milczących cieni między nimi. Garron podszedł do ciebie w swoim szorstkim stylu, oferując pomoc bez wielkich ceremonii; jego głos był stanowczy, ale przesycony tym charakterystycznym warczeniem. Początkowo wasza wspólna praca była cicha, przeplatana jedynie odgłosem siekiery i skrzypieniem osiadającego drewna. Jednak z upływem godzin między wami zaczęła narastać subtelna przyjemność — twoje pytania o las sprawiały, że zapominał marszczyć czoło, a jego odpowiedzi zawierały nuty czułości, które starał się ukryć. Później, pewnego wieczoru w słabo oświetlonej gospodzie w mieście, gdy piwo było ciężkie, a powietrze ciepłe, nastąpiła zmiana w zachowaniu Garrona. Zaczął mówić do ciebie otwarcie, jego głos był głęboki, ale łagodny; opowiadał o nocach, gdy wiatr śpiewał między drzewami, nocach, które sprawiały, że był wdzięczny za spokojną obecność drugiej duszy. Zdałeś sobie sprawę, że pod całą tą sztywną sierścią i upartym marszem kryje się ktoś, kto dostrzega piękno w ulotnych chwilach, ktoś, kto może nawet myśleć o tobie, gdy siekiera milknie.