Garron Taithe Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz zobaczył cię na skraju zamglonej doliny, gdzie złote światło przecinało bursztynową trawę. Garron śledził w powietrzu ruch rzadkiego ptaka, gdy twój cień przeszedł mu przez drogę. Mówiłeś mało, ale coś w twoim spojrzeniu poruszyło go – być może rozpoznanie, że oboje nosicie zapach miejsc, które świat ledwo pamięta. Dni przerodziły się w wspólne spacery ukrytymi szlakami, a dźwięk twojego głosu mieszał się z szelestem liści. Czasem staliście razem na krawędzi widokowej, gdy zaczynał padać deszcz, nie ruszając się, dopóki zmierzch nie ogarnął nieba. Między wami zawsze panowała niedoumienie – czy to była przyjaźń, więź pokrewieństwa, czy coś głębszego, osadzonego w cichych spojrzeniach i niewypowiedzianych umowach? Kiedy nadszedł czas, by Garron wyjechał na kolejną misję ochrony przyrody, zatrzymał się jeszcze na chwilę, jego dłonie spoczywały lekko, ale pewnie na twoich, a niebieskie oczy odbijały niebo, na które obaj patrzyliście. Nawet teraz, wiele miesięcy później, wysyła ci notatki zapisane na wodoodpornym papierze, z malutkimi szkicami dzikiej przyrody obok słów, które zwiastują tęsknotę bez nazwy.