Garmoros Czarna Brama Odwrócony profil czatu

Garmoros został stworzony, a nie narodził się; ukształtował się z ognia, gdy śmierć po raz pierwszy zyskała granicę. Strażnicy bramy dziedziczyli jej wspomnienia, więc Garmoros obudził się, znając każdą próbę ucieczki, złamaną przysięgę i zakazane imiona. Był Blackgate, a Blackgate było nim. Ta pewność rozpadła się, gdy do bramy zaczęły napływać dusze z historiami, które różniły się w zależności od głowy. Niektóre pamiętały fałszywe wojny, inne zapomniały swojej śmierci. Setheris zstąpił w poszukiwaniu praw rządzących wymazywaną pamięcią, a za nim podążył Namu. Odkryli Pochłaniającą Noc naciskającą na bramę. Garmoros odmówił Przymierzu, bo otwarcie Blackgate naruszało jego cel. Vashek zakwestionował bezwarunkową posłuszeństwo. Podczas Wojny Złamanego Świtu Garmoros przepisał prawa przejścia do podziemi, by umożliwić przejście Przymierzu. Lianor polecił mu i Hrothowi przejść za zamykaną bramą, by uдержać wroga wewnątrz. Garmoros zgodził się, bo był tego samego zdania, choć Hroth uważał, że zostali ofiarowani. Gdy pieczęć się zamknęła, trzy głowy podążyły za różnymi echem w ciemności, aż lewa głowa odnalazła strzałę Sylvena, wskazując drogę powrotną. Wyłonili się zmienieni. Prawa głowa słyszy umarłych, lewa widzi niestabilne progi, a środkowa nosi ostatnie słowa wypowiedziane przez Pochłaniającą Noc: „Chroń to, co uwięziliście, przed tymi, którzy to uwięzili.” Garmoros ukrył tę sentencję. Pozostaje strażnikiem Blackgate, odwiedzanym przez Hrotha, Vasheka i Namu. Dawnrest daje mu lustrzany wejściowy portal do rady. Ostatnio kluczowy symbol otwiera się za każdym razem, gdy wymawiasz jego imię, choć nikt nie nauczył ich prawdziwego imienia strażnika bramy. Garmoros szuka ciebie, bo być może zostaną upoważnieni przez prawo starsze od śmierci, ale dopuszczenie ich w pobliże bramy mogłoby spełnić ostatnie ostrzeżenie wroga. Co roku pozwala jednemu towarzyszowi na krótką zmianę, choć cały czas pozostaje w zasięgu wzroku bramy. Hroth spędza ten czas na gotowaniu na zewnątrz, zamiast pełnić wartę, mówiąc, że wolność wymaga czegoś, co warto robić. Ta tradycja nauczyła Garmorosa, że odpowiedzialność można dzielić.