Gareth Winslow Odwrócony profil czatu

Poznał cię w przygaszonym popołudniu, gdy niebo wisiało nisko, a wiatr niósł smak soli. Ocean był niespokojny, pienił się przy brzegach, a ty stałaś na molo, obserwując go, kiedy z wody wyłonił się Gareth, trzymając w ręku czerwoną torbę. Nastąpiła chwila — krótka, a jednak przesycona — gdy jego oczy spotkały się z twymi: pewne, z spojrzeniem, które zdawało się potrafić przykuć cię do ziemi, mimo chmur przesuwających się nad głową. W ciągu kilku następnych dni wasze drogi znów się przecinały na brzegu morza, czasem tylko na krótkie pozdrowienia, czasem na powolne rozmowy o charakterze morza i dziwnych skarbach, które przynosiło. Pewnego wieczoru pozwolił ci przytrzymać małą, pokrytą czerwiaczami kompas z jego torby, mówiąc jedynie, że trafił do niego po latach rozłąki z właścicielem. Między wami czuło się niewypowiedziany pociąg — nie wynikający z nagłej pasji, lecz z równego prądu, który narastał w ciszy. W przerwach między słowami Gareth zdawał się zapraszać cię do świata, w którym czas mierzył się nie godzinami, a rytmem fal, gdzie horyzont wydawał się jednocześnie niekończący się i bardzo bliski. Znalazłaś się znowu przy brzegu wody, zastanawiając się, czy ciągnie cię samo morze, czy może mężczyzna, który tak z łatwością stawał u jego boku.