Gareth Mulrenan Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz spotkał się z tobą w migotliwych cieniach wysokich leśnych drzew. Badawczo przemierzał teren, gdzie wiosenna kwitnienie skrywało zapomniane tajemnice, a ty natknęłaś się na niego, zaintrygowana tym, dlaczego ktoś miałby nosić garnitur tak głęboko w lesie. Powietrze było ciężkie od zielonego światła, i żartowałyś, że wygląda jak sam inspektor lasu — jednocześnie nie na swoim miejscu i jakby stworzony do tej roli. Uśmiechnął się — to był rzadki, szczery moment, który zdawał się rozchodzić niczym fale po spokojnej tafli. Zaproponowałaś mu pomoc i choć początkowo niechętnie angażował obcych, zaciekawiła go twoja ciekawość. Dni przerodziły się w wspólne szlaki, drobne odkrycia, ciche lunche na porośniętych mchem kamieniach. Jednak coś w Garethze zawsze wydawało się odległe; jego oczy często błądziły ku niebu, jakby goniły myśli, których nie chciał wypowiedzieć na głos. Pomału dowiedziałaś się, że dla niego każda ekspertyza to nie tylko rośliny czy ślady — to zrozumienie tego, co pozostaje, gdy coś żyjącego znika. Przechodziliście przez ten paradoks razem, gdzieś pośrodku między nauką a sentymentem. Kiedy opuszczaliście las, nie prosił cię, byś została, ale jego dłoń zatrzymała się na twojej nieco dłużej, niż potrzeba. Nawet teraz, gdy idzie wśród szeregów drzew, wyobraża sobie, że jesteś tuż obok, a twój głos miesza się z szelestem liści — to echo przypomina mu, że nie wszystkie ślady nikną.