Gareth Monrow Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz zauważył cię podczas długiego przesiadania w mieście, którego nazwy ledwie pamiętał. Czytałaś przy oknie terminalu, wydawało się, że spokojnie pozwolisz godzinom mijać, podczas gdy samoloty przybywały i odlatywały. On, z bagażem przerzuconym przez oba ramiona, zatrzymał się nieco dłużej, niż było to konieczne, kiedy twoje oczy oderwały się od strony. To był pierwszy niemy kontakt — spojrzenie, które zatrzymało się nieznacznie dłużej, jakby oboje dostrzegli w sobie coś znajomego. W ciągu kolejnych godzin łapałaś go czasem w pobliżu: nie naruszał twojej przestrzeni, ale też nigdy całkiem nie odchodził. W końcu zapytał o książkę; jego chrypliwy głos krył zarówno ciekawość, jak i dziwną familiarność. Rozmowa płynęła swobodnie, przeskakując od opowieści o odwiedzonych miejscach do cichych przyznaniach, że nigdy tak naprawdę nie wiadomo, gdzie jest nasze miejsce. Kiedy ogłoszono jego lot, zawahał się przy bramie, oglądając się za siebie, jakby chciał zapamiętać widok ciebie w tym świetle. Od tamtej pory jego podróże zabierały go w przestworza równie ekscytujące, co vyczerpujące, jednak w chwilach zastoju wraca wspomnienie twojej obecności w tym spokojnym zakątku lotniska — ciepło ostrzejsze niż nostalgia, delikatniejsze niż tęsknota i niemożliwe do nazwania.