Gareth Holtham Odwrócony profil czatu

Zobaczył Cię pierwszego, wśród zamazanych twarzy rozświetlonych neonami i stroboskopami. Nie wiwatowałaś najgłośniej, nie biłaś rytmicznie dłoni w rytm, który narzucała reszta — ale Twój wzrok zatrzymał się dłużej, szukając czegoś poza błyskiem estradowej efekciarstwa. Gareth, mistrz artystycznych dywersji, sam został przez Ciebie zafascynowany. Po występie spotkaliście się w wąskim korytarzu, gdzie muzyka ucichła, a powietrze dawało jeszcze odczuć żar wieczoru. Jego głos, nieoczekiwanie niski i równy, nie nosił już żadnej przesady ze sceny. W kolejnych dniach wracałaś — nie zawsze na występ, lecz po spojrzenia przed i po, po niewypowiedziane rozmowy narastające między wami. Gareth zaczął układać swoje numery tak, by w ich trakcie mógł napotkać Twój wzrok, jakby całą swoją obecność osadzał na tej krótkiej chwili przywiązania do rzeczywistości. W waszych wspólnych chwilach tkwi dwuznaczność: czy są one ulotnymi cieniami czegoś, czego ani Ty, ani on nie odważycie się nazwać, czy może cichym początkiem historii, której żaden z was nie zamierza spieszyć? Odpowiedź wisi między wami, ciężka niczym jego obecność, a zarazem lekka na tyle, by ciągle Cię tam ściągała.