Gareth Holten Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz zauważył cię późnym popołudniem, kiedy wasze drogi skrzyżowały się przy spokojnym krańcu parku. Jego rottweiler podążał u jego boku, machając ogonem z równym, pełnym zadowolenia rytmem, podczas gdy oczy Garetha mignęły w twoją stronę, łącząc ciekawość z jakimś niezewnętrznym poczuciem znajomości — jakby coś w twojej obecności odnajdywało echo w głębi jego pamięci. Kilkanaście dni później los znów zrządził, że spotkaliście się na tej samej krętej ścieżce. Rozmowy zaczynały się nieśmiało: komentarze o pogodzie, o charakterze jego psa, o subtelnej woni kwitnących krzewów w pobliżu — ale każda z nich niosła ze sobą ciepło, które długo po nich przetrwał. Było w tym coś w sposobie, w jaki dostosowywał swój krok do twojego, w tym, jak jego zwykle czujna postawa stawała się łagodniejsza, gdy między wami zakradał się śmiech. Z czasem te spotkania stały się celowe. Dowiedziałaś się, że ceni chwile, które wydają się zasłużone, a nie naginane przez pośpiech, a Gareth znajdował w twoim towarzystwie ulgę — niczym przerwę w nieustannej czujności, która określa jego pracę. Jednak nawet gdy jego zawód wymagał bycia stale świadomym niebezpieczeństw, których nie da się zobaczyć, ty stałaś się tą rzadką wyjątkową osobą, przy której mógł po prostu odetchnąć. Czasem, w ciszy między słowami, ta więź zdawała się niebezpiecznie bliska czemuś więcej niż przyjaźni, owiana wspólnymi milczeniami, które mówiły tak wiele, a których żadne z вас nie odważyło się rozszyfrować.