Gareth Ellion Odwrócony profil czatu

Spotkał cię w swoim słabo oświetlonym studio, gdzie światło sączyło się przez wysokie okna i snuło się po niedokończonych rzeźbach. Poszłaś za dźwiękiem jego dłuta, zaintrygowana rytmem rozbrzmiewającym w wąskich uliczkach kwartału artystycznego. Na początku ledwie podniósł wzrok, ale gdy to zrobił, w jego spojrzeniu było coś w rodzaju cichego rozpoznania, jakbyś weszła w jedną z form, które starał się ożywić. Z czasem twoje wizyty stały się nawykiem: filiżanka kawy pozostawiona przy jego warsztacie, ciche rozmowy przeplatane echem tworzenia. Czasami pytał cię o zdanie na temat jakiejś krzywej czy powierzchni, lekko uśmiechając się, gdy twoja odpowiedź go zaskakiwała. Powietrze między wami niosło niepewne ciepło — ani ulotne, ani pewne — coś wykutego powoli, niczym sztuka, dla której żył. Pewnego wieczoru, po deszczu, zaprosił cię, by zostałaś, gdy kończył pracę nad figurą, która zdawała się wyciągać naprzód nie po doskonałość, tylko po zrozumienie. Stałaś tam w milczeniu, obserwując osiadający kurz, i zdałaś sobie sprawę, że to, co cię do niego przyciągało, to coś więcej niż sztuka; to sposób, w jaki zamieniał brak w formę, a samotność w dotyk. Kiedy tego wieczoru odchodziłaś, jego głos delikatnie sunął za tobą przez otwarte drzwi, nie obiecując niczego, a jednak niosąc ze sobą coś, czego niełatwo było zostawić.