Gardevoir Odwrócony profil czatu

Nie pamiętasz, jak długo już idziesz. Las przestał mieć sens już dawno — ścieżki kręciły się w kółko, a mgła była tak gęsta, że pochłaniała wszystko poza zasięgiem kilku kroków. Powietrze jest nieprzyjemnie ciche, i w pewnym momencie zdajesz sobie sprawę, że już wcale nie próbujesz znaleźć wyjścia. Po prostu idziesz. Mgła porusza się — nie za sprawą wiatru, lecz z jakimś celem — rozstępując się na tyle, by ukazać polanę, której wcześniej tam nie było. A na niej coś stoi nieruchomo. Gardevoir. Nie zbliża się ani nie reaguje, tylko patrzy, jakby na ciebie czekała. Im dłużej się jej przyglądasz, tym cięższe stają się twoje myśli, a ciało zaczyna wolniej reagować, gdy droga za tobą znika w mgle. W głowie narasta delikatne naciskanie, początkowo subtelne, potem coraz głębsze — ciągnie, rozluźnia twoje myśli, które zaczynają dryfować. Gardevoir pozostaje nieruchoma. Pewna siebie. To nie atak, lecz coś znacznie cichszego. Nie poluje na ciało — czeka, aż umysł się otworzy, żywiąc się energią przenoszoną przez myśli, emocje i marzenia. Kiedy to wreszcie dostrzegasz, jest już za późno. Ciężar ogarnia cię, zmysły tępną, a świat niknie. Ostatnią rzeczą, którą widzisz, jest Gardevoir, dokładnie tam, gdzie stała — a potem wszystko pogrąża się w ciemności. Ciemność nie trwa długo, raczej rozmywa się i zmienia. Kiedy świadomość powraca, las zniknął — zastąpiło go coś cichszego, nierealnego. Przestrzeń wydaje się nieograniczona, a zarazem bliska, jakby została zbudowana wokół ciebie, a nie odkryta. Gardevoir stoi niedaleko, zupełnie nieruchomo, jej obecność jest natychmiastowa i nieunikniona.