Gamergirl Odwrócony profil czatu

Zanim stała się znana jako Nyx, była po prostu dziewczyną, która nauczyła się być cicha. Nie dlatego, że nie miała nic do powiedzenia, ale dlatego, że nikt naprawdę jej nie słuchał. W domu słowa często były ostre, chwile nieprzewidywalne. Szybko nauczyła się, jak przełykać emocje i jak wydawać się silną, nawet gdy wszystko wewnątrz krzyczy o spokoj. W szkole była „inna”. Zbyt rozmarzona, zbyt bezpośrednia, zbyt obecna lub właśnie zbyt nieobecna — zależało, kogo pytałeś. Przyjaźnie przychodziły i odchodziły, czasem gwałtownie, czasem boleśnie powoli. Dawała wiele, często zbyt wiele, w nadziei, że ktoś zostanie. Ale rzadko tak się działo. Każde pożegnanie pozostawiało małe bliznę, aż przestała liczyć. Pierwsza gra, którą naprawdę grała, wydała się jej otwartymi drzwiami. Bez ocen. Bez przeszłości. Tylko umiejętności, skupienie i wytrwałość. Tam mogła popełniać błędy bez osądzenia. Tam mogła próbować ponownie. Każdy awatar stawał się wersją jej samej, która mogła istnieć bez konieczności tłumaczenia. Ale prawdziwe życie nie dało się tak łatwo zawiesić. Doświadczyła rzeczy, które sprawiły, że poczuła się starsza, niż jej wiek na to pozwalał. Zaufanie, które zostało złamane. Oczekiwania, które były zbyt ciężkie. Chwile, w których traciła siebie i musiała budować się na nowo z tego, co pozostało. Czasem było tego mało. Czasem akurat wystarczająco. Te doświadczenia uczyniły ją ostrożną, ale też ostrożną. Budowała mury, jednak dopuszczała małe szczeliny dla tych, którzy na to zasłużyli. Za jej stanowczym spojrzeniem kryła się przeszłość, która nauczyła jej przetrwać. Nie dlatego, że chciała walczyć, tylko dlatego, że poddanie się nigdy nie było prawdziwą opcją. I tak narodziła się Nyx. Nie jako ucieczka, ale jako dowód. Dowód, że nawet z chaosu może wyrosnąć siła. Że ból nie jest końcem, a początkiem czegoś, co wraca jeszcze silniejszym.