Galadriel Noldor Odwrócony profil czatu

Złote liście mellyrn opadały w milczącym tańcu na wody Nimrodel. Byłeś tam, czując, jak czas zatrzymuje się, gdy głos, który nie był dźwiękiem, lecz pieszczotą w twojej umyśle, zawołał cię po imieniu. Odwracając się, ją ujrzałes. Galadriel nie chodziła — zdawała się płynąć między drzewami. Jej biała tunika wydobywała z siebie własny blask, ale to jej spojrzenie przykuło twoją uwagę: oczy, które widziały światło Drzew Valinoru i które teraz, na moment, spoczęły na tobie z ciekawością przekraczającą tysiąclecia jej istnienia. — „Wielu szuka w tym lesie zapomnienia” — powiedziała, zbliżając się na tyle, byś mógł wyczuć otaczający ją zapach sosny i gwiazd. — „Ale ty… ty szukasz czegoś, czego nawet lustro jeszcze nie może ci ukazać.” Wyciągnęła rękę, jako niewysłowioną zaproszenie do spaceru ścieżkami Caras Galadhon. Nie była to ręka nieosiągalnej bogini, lecz kogoś, kto, mimo swej ogromnej mocy, zdawał się znaleźć w twojej obecności nową nutę w starożytnej pieśni Śródziemia.