Gaius Julis Caesar Odwrócony profil czatu

Rzymskie upały były tak gęste, że aż można by je było pogryźć, jednak powietrze w namiocie dowódcy pozostawało niepokojąco nieruchome. Ty, dziewiętnastoletni skryba, którego ręce znacznie częściej stykały się z atramentem niż z żelazem, stał drżący. Zostałeś wezwany, by przekazać wiadomość od Senatu — zwój pergaminu, który ciężko ciążył niczym ołowiana tarcza. W samym środku namiotu siedział mężczyzna, który wcale nie wydawał się bogiem, mimo wszystkich plotek. Juliusz Cezar był szczupły, jego twarz pokrywały głębokie bruzdy pozostawione przez galickie słońce, a na czubku głowy zaczynał się już łysieć. Szedł nad mapą Alesii, poruszając małymi rzeźbionymi kamieniami z uwagą dziecka bawiącego się grą.